Metoda rekolekcyjna zwana Oazą Dzieci Bożych została opracowana na piśmie już w roku 1958. Wtedy to Centrala Krucjaty Wstrzemięźliwości w Katowicach, która w tym czasie organizowała rekolekcje dla dzieci metodą oazy, wydała teczkę duszpasterską «Oaza Dzieci Bożych» dla prowadzących rekolekcje tą metodą. W roku 1963 metoda rekolekcyjna oazy została opracowana naukowo w obszernym (liczącym 400 stron maszynopisu) studium pt. „Metoda przeżyciowo-wychowawcza dziecięcych rekolekcji zamkniętych” (Praca licencjacka na KUL). Pewne fragmenty tego studium zostały włączone później do drugiego wydania (w r. 1973) Teczki Oazy Dzieci Bożych.

Ponieważ sama metoda Oazy Dzieci Bożych oraz większość związanych z nią opracowań i materiałów powstała w okresie przedsoborowym, dlatego konieczne było nowe wydanie teczki uwzględniające wymagania soborowej odnowy.
Materiały pomocnicze do prowadzenia Oazy Dzieci Bożych domagały się uzupełnienia również ze względu na dzieci przychodzące po raz drugi do oazy. Dla nich okazał się potrzebny program Oazy Dzieci Bożych II stopnia.
Dalszy rozwój Oazy Dzieci Bożych i Duszpasterstwa Służby Liturgicznej ukazał potrzebę wprowadzenia również trzeciego stopnia oazy dla dzieci.

Program Oazy Dzieci Bożych został tak pomyślany, aby dzieci starsze mogły bez większych trudności włączyć się w formację drugiego lub trzeciego stopnia, mimo że nie zetknęły się wcześniej z wychowaniem według programu Służby Liturgicznej i Ruchu Światło-Życie.